A love story

He is 19. She is 17. They got married last Sunday.

I was heart-broken, yet I had to attend a wedding of a family friend and witness a  union of love.

He was small, I didn't even thought that he was the groom when I first entered the hall. He looked like more of a high school student attending his first JS Promenade. He asks a glass of water every now and then.

She was dressed in a beautiful gown, trying to hide her five-month old baby inside her. Her make-up smudged probably by the heat inside the room.

The entourage started and everyone looked at them. They look like little kids playing the "Wedding Booth" in school. But it was real. This is a wedding. This marks the start of a journey of a lifetime.

The pastor started the ceremony. They were tied with a veil and a cord, and finally joined by a ring. The new chapter of their lives was sealed with a kiss. They are now one. 

He sang her a song and she blushed. They must be in-love. But I felt at that moment, they are not ready. 

I felt fear. 

I fear of being married someday. 

It's not easy leaving what you have lived for all these years and starting all over again. It's not easy taking care of someone else when you cannot even take care of yourself at all times. It's not easy being away from your parents. 

After the break-up, I told my friends that I don't want to fall in love again. They raised eyebrows and asked me to just finish the bottle of Red Horse.

Witnessing their wedding, I realized one thing: 

Life is too short. 

And sometimes, our decisions makes it shorter. That while we have the liberty to do what we want with our lives, we have to think of the consequences of our actions. Regrets are inevitable, but we can always use them to learn lessons that will hopefully make us better persons.

Untitled

I would like to apologize for not updating my blog, for the loss of tales about Manang and other somehow funny stuff that I used to write here. I just don't want to disappoint you guys with my unending sentiments about something that do not deserve a space here. Haha. Anyway, I don't have intentions to tell the whole world about what I am going through, but it's really, really tough. I chose to contain them on my Facebook account, and I'll try to be back the soonest time possible. Enjoy. Smile. Love Life. :)

-

  

It's never the tears that measure the pain...

...it's the smile we fake to show others we're okay.

                                                        -Anonymous

Fourteen

Paunawa: Lubhang ma-emong post, maaring i-click ang x-button sa itaas. :))

Naramdaman mo na ba na parang wala ng spark 'yung relationship mo sa isang tao? Oo, mahal mo siya pero hindi ka na masaya. Oo, mahal mo siya pero hindi mo na kayang tanggapin lahat ng ginagawa niya-parang sila Popoy at Basha sa One More Chance, pero ayaw mo pa din bumigay, naniniwala ka pa din na isang phase lang 'to ng relasyon niyo na kaya niyong pagdaanan at pagkatapos noon, okay na ulit ang lahat.

Naramdaman mo na ba yung sobrang kasiyahan mo kinabukasan magiging kalungkutan -walang pahintulot, walang babala-biglaan.

Nagugulahan ako, ayokong bumigay pero sa tuwing nakikita ko siya, nalulungkot ako, nalulungkot ako dahil baka ako ang maging dahilan ng pagsisi niya sa huli, nalulungkot ako na hindi niya nagagawa ang mga bagay na gusto nyang gawin dahil ayaw kong pumayag, nalulungkot ako dahil natatakot ako na ang maging kapalit ng kalayaan niya na gawin lahat ng gusto niya ang ang kalayaan niya mula sa akin. 

Pero 'diba sabi naman nila, kung kayo, kayo. Kung hindi, hindi. May mga taong sadyang ibinigay sa atin upang turuan tayong magmahal, lumuha, magalit, tumawa, maglambing, maging mga tao na ni sa hinagap ay hindi natin inakalang magiging tayo- at sa oras na natuto na tayo, matatapos na ang kanilang misyon at iiwan nila tayong nakatayo sa sarili nating mga paa-malakas, hindi mabubuwal at mas mabuting mga tao.

Pero ang masakit doon hindi nila tayo tinuruang maging handa sa oras na lilisan na sila....

Nagugulahan ako, pero iisang bagay lang ang alam kong malinaw- hindi ko pa kayang maiwan, hindi ko pa kayang bumigay-parang bisyo, kahit alam mong nakamamatay, sadyang mahirap tigilan-hanggang hindi pa iniinda ng katawan mo ang lahat ng sakit-sige pa din.

Pasensya na sa ka-dramahan, nasipa ng kabayong pula e. 

going where my heart takes me...

Well, first of all I dunno how or where to start this post...

Life is indeed full of uncertainties, as Howie Day puts it:

"Even the best fall down sometimes, Even the stars refuse to shine"...

It's raining hard and the stars still refuse to shine...

Maybe, I just have to go where MY heart takes ME.

Sooner or later the rain will stop and the sun will shine again, and stars will shine and twinkle again.

Maybe, you and I will collide too....

Collide – Howie Day Music Code

hindi ako bitter. :D

Sabi ng adviser ko magsulat daw ako ng higit sa mga personal na karanasan ko at pagiging sawi ko sa buhay. Eniwey, isang malaking hamon sa akin 'yun dahil hindi naman talaga ako mahilig magsulat tungkol sa kung ano-anong bagay gaya ng SONA ni Gloria na guni-guni lang ata niya yung mga pinagsasasabi niya o yung tungkol sa walang katapusang demanda at kontra demanda ni Anabill at Risard. Mas gugustuhin ko pang panoorin si Aling Dionisia at masilaw sa makikinang niyang alahas na binili ni Manny sa Las Bigas.

Ewan ko ba. Mahirap kasi atang makialam sa mga bagay-bagay. Nakaka-frustrate kasi kung saan ka lulugar, hindi mo alam kung kailan ka ba tititgil sa pagiging "bata" at kung kailan ka mag-uumpisang maging "matanda". Kapag ba bente ka na? Kapag naka-gradweyt ka ng kolehiyo o kapag may trabaho ka na at nagbabayad ka na ng buwis sa gobyerno?


Sa kabilang banda, mahirap ang hindi makialam at hayaan mo na lang na mangyari ang mga bagay-bagay na wala ka man lang ginagawa bukod sa paglalaro ng DOTA, pagte-text, panonood sa YouTube at pagdo-download sa Limewire. Kasi tatlo o limang taon mula ngayon, ako na ang responsable sa sarili kong buhay, wala ng baon linggo-linggo, wala ng perks gaya ng bagong damit, shopping ng sapatos at libreng kain sa Jollibee basta ni-request ng mga pamangkin ko. AT ayokong sisihin ang sarili ko sa mga bagay na ginawa ko sana kapag dumating ang araw na iyon.

********************************************************

Tinanong ko ang isa sa mga mentors ko kanina kung tama ba 'yung ginawa ko na hindi pagsali sa pagsulat ng sanaysay sa college namin. Tinanong niya kung bakit nga daw ba ako hindi sumali, sabi ko naman: Tinamad ako, tsaka inaway ako ni Don noon. Eh kasi naisip ko po yung mga sinasabi ng mga tao sa akin na lagi na lang ako, na lahat na ng pwedeng kuhanin, kinuha ko na. In short, suwapangerz akira.

Tapos sabi niya, eh ano daw magagawa nila eh sa magaling ako. (Naluka naman ako sa reaction niya at pumalakpak ng bonggang-bongga ang tenga ko.) Tapos sabi ko ulit, eh kasi po feeling ko kaya ayaw nila sa akin kasi nga daw po ganun ako, parang wala ng bukas sa pagsali sa kung saan-saan.

Tapos sabi niya ulit "Anak, wag mong iisipin yung sinasabi ng iba wag kang matakot sa kanila. Dapat mas matakot ka sa sarili mo kasi oras na hindi ka naniwala sa sarili mo, mas nakakatakot 'yun."

***********************************

EMO. fita.

May karapatan naman siguro akong maging emo ng mga 2 seconds, pero noong mga nakaraang araw pakiwari ko na-high ako sa paghithit ng usok ng mga sasakyan at alimuom ng bagong aspaltong highway sa kahabaan ng Lungsod-Agham ng Muñoz kaya naman naging emo ako.

Siguro cyclical na talaga ang pagiging emo ko. Parang yung, alam mo 'yun-kasabay ng pagbabago sa hormones, nagiging mataas din ang emo-meter ko sa katawan at ang resulta nito ay ang pagka-bangag ko sa klase.

AYON SA PAGKAKAINTINDI KO:

PROF: Alam niyo yung value na sigurista mai-a-attribute sa contraceptives noh.
Sige, sino sa tingin niyo ang mas segurista, babae o lalaki?
AKO (PROUD NA PROUD): LALAKI PO.
PROF: Bakit?
AKO: Kasi po gumagamit sila ng (humina boses) condom.

TUMAWA SILANG LAHAT. HINDI KO NA-GETS.
GANITO PALA ANG TOTOONG PANGYAYARI:

PROF: Siguro maaari nating i-attribute yung "walang lamangan" system sa mga issue ng simbahan at pamahalaan tungkol sa paggamit ng contraceptives.
Sa "sigurista" system naman, sino sa tingin niyo ang mas sigurista sa ating mga Pilipino, mga lalaki ba o babae?

AKO: LALAKI PO!

PROF: Oh sige, ikaw, bakit?

AKO: Kasi po gumagamit sila ng (humina boses) condom.

Tapos na pala yung sa contraceptive na yun nung sumagot ako. Anak ng bayabas na hinog. Kaya pala sila nagtawanan lahat, grabe. Nakakahiya yung sagot ko. Wahaha. Kill me, kill me. NOW!

'Yan, yan ang di kanais-nais na epekto ng pagiging emo at pag-iisip na walang nagmamahal sa akin bukod sa mga bacteria sa loob ng mga kuko ko na pilit kong pinapahaba.

... if only sadness can be concealed by humor. :|